Jak sprawdzić tożsamość osoby ze zdjęcia? To pytanie pojawia się często w kontekście rosnącej liczby sytuacji wymagających wiarygodnej identyfikacji. Odpowiedź jest jednoznaczna – istnieje szereg naukowo potwierdzonych metod umożliwiających skuteczną weryfikację tożsamości na podstawie fotografii. W pierwszej kolejności wykorzystywana jest analiza cech morfologicznych i antropometrycznych twarzy, wspomagana coraz powszechniej przez algorytmy uczące się i modelowanie 3D[1][2][4].
Analiza antropometryczna i morfologiczna
Najbardziej rozpowszechnioną i zarazem fundamentalną metodą rozpoznania twarzy jest analiza antropometryczna. Ten proces polega na precyzyjnym pomiarze odległości między charakterystycznymi punktami anatomicznymi twarzy – do takich należą m.in. szerokość łuków brwiowych, długość nosa czy odległość między oczami[1][2]. Praktycznym przykładem są tzw. punkty nodalne, które pierwsze systemy rozpoznawania twarzy wykorzystywały do opracowania wzorców osoby[4].
Równocześnie coraz większą wagę przykłada się do analizy cech morfologicznych, czyli indywidualnych elementów budowy twarzy. Obejmuje to drobne detale o unikalnym charakterze, które można zweryfikować nawet przy gorszej jakości zdjęć lub nagrań[2]. Współczesne podejście do identyfikacji koncentruje się także na bardziej zaawansowanych właściwościach, takich jak kształt oczodołów, a nie wyłącznie na klasycznych rozstawach oczu[4].
Nowoczesne technologie i dane biometryczne
Znaczący postęp odnotowano dzięki wprowadzeniu modelowania 3D w analizie twarzy. Nowoczesne systemy wykorzystujące modelowanie trójwymiarowe eliminują m.in. błędy spowodowane zmianą kąta ustawienia osoby i oświetleniem, co poprawia skuteczność identyfikacji[4]. Kolejnym krokiem w ewolucji tej branży jest wykorzystanie uczenia maszynowego. Algorytmy analizują ogromne zbiory danych i uczą się na swoich doświadczeniach w celu jak najwierniejszego odtworzenia tożsamości osoby na podstawie widocznych cech[4].
Kluczowe są również dane biometryczne. Zaliczane do nich zdjęcia twarzy, siatkówka oka oraz odciski palców cechuje unikalność – wykorzystuje się je do jednoznacznej identyfikacji osób w celach zarówno bezpieczeństwa, jak i weryfikacji personalnej[6].
Charakterystyka zdjęć wykorzystywanych do identyfikacji
Skuteczność identyfikacji osoby na podstawie fotografii zależy od szczegółowych parametrów zdjęcia. W przypadku zdjęć dokumentacyjnych, konieczne jest zachowanie określonej skali (1:7 do 6) oraz warunków, takich jak jednolite oświetlenie i ostrość. Obraz powinien obejmować twarz, szyję i ramiona, by umożliwić analizę jak największej liczby kluczowych cech[3]. Odpowiednio przygotowane fotografie stanowią podstawę do dalszej, specjalistycznej analizy antropometrycznej i porównawczej.
Procesy identyfikacji na nagraniach z monitoringu
W przypadkach, kiedy sprawdzanie tożsamości dotyczy materiału z nagrań monitoringu, stosuje się zestaw procedur umożliwiających wiarygodne porównanie sylwetki i twarzy podejrzanego z obrazem referencyjnym. W pierwszym etapie analizuje się cechy morfologiczne i antropometryczne – nawet ograniczona jakość nagrania pozwala na wyodrębnienie unikalnych cech[2].
Duże znaczenie ma także analiza biomechaniki ruchu oraz cech behawioralnych, takich jak długość kroku, faza podparcia czy charakterystyczne gesty i postawa. Te elementy pozwalają stworzyć pełny profil ruchowy osoby, co znacznie ułatwia rozpoznanie w materiałach wideo[2].
Bardziej zaawansowane procedury wykorzystują analizę szczegółowych cech twarzy i technikę superprojekcji, czyli nakładania obrazu z monitoringu na zdjęcie referencyjne celem dokładniejszego porównania[2].
Wykorzystywane narzędzia i dokładność identyfikacji
Do precyzyjnego sprawdzenia tożsamości wykorzystywane są liczne narzędzia cyfrowe oraz metody eksperckie. W praktyce nanosi się na twarz osoby nawet 21 punktów antropometrycznych, na bazie których wyznaczanych jest aż 43 wymiarów służących do porównawczych analiz[1]. Często stosuje się też rekonstrukcję zdarzeń, gdzie badany odtwarza trasę i zachowanie utrwalone na monitoringu, oraz analizę synchroniczną, polegającą na równoległym przeglądaniu nagrań i zdjęć porównawczych w poszukiwaniu zgodności cech morfologicznych i behawioralnych[2].
W systemach bazujących na sztucznej inteligencji identyfikacja osoby ze zdjęcia odbywa się w bardzo krótkim czasie. Przykładowo, czas potrzebny na wykonanie zdjęć i weryfikację tożsamości przez zaawansowane systemy wynosi średnio 5 minut i 48 sekund – stanowi to znaczący postęp względem tradycyjnych, manualnych metod pracy[5].
Podsumowanie
Podsumowując, sprawdzenie tożsamości osoby ze zdjęcia możliwe jest dzięki zastosowaniu szerokiego wachlarza naukowo potwierdzonych metod i narzędzi. Najważniejsze z nich to analiza cech antropometrycznych, morfologicznych oraz wykorzystanie najnowszych technologii, takich jak modelowanie 3D czy uczenie maszynowe. Kluczowe jest także przygotowanie zdjęcia zgodnego z określonymi normami oraz stosowanie synchronizowanych analiz porównawczych. W efekcie, skuteczność i precyzja obecnych metod identyfikacji są na bardzo wysokim poziomie i stale rosną wraz z rozwojem technologii[1][2][3][4][5][6].
Źródła:
- https://pja.edu.pl/wp-content/uploads/2023/02/Systemy-wykrywania-i-rozpoznawania-twarzy-na-obrazach.pdf
- https://besopinie.pl/klient-instytucjonalny/informatyka/identyfikacja-osob-na-nagraniach-z-monitoringu/
- https://repozytorium.uni.wroc.pl/Content/58880/PDF/03_Magdalena_Wolinska.pdf
- https://www.alfatronik.com.pl/info/system-rozpoznawania-twarzy/
- https://cyfrowa.rp.pl/technologie/art43640811-zagadka-czerwonej-kropki-na-zdjeciu-z-drona-ai-widzi-to-co-umyka-ludzkiemu-oku
- https://lexdigital.pl/dane-osobowe-przewodnik
MaleWielkieDane.pl – portal o technologii bez marketingowego bełkotu. Piszemy o analizie danych, AI, cyberbezpieczeństwie i innowacjach dla ludzi, którzy potrzebują odpowiedzi, nie teorii.